GreekEnglish EspañolSvenska (Sverige)Finnish (Suomi)
H αυτοκτονία

Σύμφωνα με το χριστιανισμό, όποιος αυτοκτονεί στη χειρότερη περίπτωση πάει στην κόλαση και στην καλύτερη διαπράττει μέγα αμάρτημα. Όμως ο χριστιανισμός διαμορφώθηκε, όπως όλες οι θρησκείες, από τους ανθρώπους. Είναι λοιπόν τόσο κακό όταν αυτοκτονεί κανείς; Οι μαρτυρίες ανθρώπων σε ύπνωση, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, δηλώνουν ότι δεν είναι ακριβώς έτσι.

Στο “Soul Agreements” -Συμφωνίες ψυχών- του Dick Sutphen διαβάζουμε για μια περίπτωση όπου μια κοπέλλα έχασε την αδερφή της από αυτοκτονία. Είχε πολλές οικογενειακές πιέσεις και προτίμησε να δώσει ένα τέλος. Η επιζούσα είδε στην ύπνωση ότι οι δύο αδερφές είχαν μια συμφωνία: σε μια προηγούμενη ζωή, ήταν επίσης αδερφές και είχε αυτοκτονήσει αυτή. Η αδερφή της πόνεσε πολύ και όταν βρέθηκαν και οι δύο στο πνευματικό πεδίο και σχεδίαζαν την επερχόμενη ζωή τους, αποφάσισαν ότι έπρεπε να εξισορροπήσουν το κάρμα τους, ώστε αυτή που αυτοκτόνησε πρώτη να καταλάβει τον πόνο που προκαλεί μια τέτοια απώλεια και να μάθει να μην παίρνει παρορμητικές αποφάσεις που βλάπτουν τους άλλους, αλλά να γίνει πιο δυνατή. Κι' έτσι κι' έγινε. Εδώ λοιπόν δεν έχουμε κανένα κακό, κι' αν θεωρήσουμε ότι αυτό προκλήθηκε στην πρώτη ζωή, εξισορροπήθηκε στην επόμενη.

Στο “Journey of Souls” -Το ταξίδι των ψυχών- του Michael Newton διαβάζουμε για μια κοπέλλα που σε μια παλιά ζωή της ζούσε στην αγγλική επαρχία μερικούς αιώνες πριν. Ήταν 16 χρονώ όταν είχε ήδη αρραβωνιαστεί και περίμενε παιδί. Ο αρραβωνιαστικός της είχε όμως ένα ατύχημα στη δουλειά του, έπεσε από τη σκεπή ενός σπιτιού και σκοτώθηκε. Η κοπέλλα, μη αντέχοντας την προοπτική μιας ζωής ως ανύπαντρη μητέρα και την ντροπή που συνεπαγόταν εκείνη την εποχή, αυτοκτόνησε. 'Οταν πήγε στο πνευματικό πεδίο, ο αγαπημένος της και οι πνευματικοί της οδηγοί τη μάλλωσαν. Αυτός είχε αποφασίσει να σκοτωθεί ώστε να δώσει μια ευκαιρία στην αγαπημένη του να γίνει πιο δυνατή, κι' αυτή τη χαράμισε. Για αρκετό διάστημα δεν μπορούσε να δεχτεί ότι έκανε λάθος, λέγοντας ότι ή μόνη της δυνατότητα να επιβιώσει ήταν να γίνει πόρνη. Τότε την έβαλαν στην αίθουσα των ακασικών αρχείων. Πρόκειται για ένα κτήριο σαν βιβλιοθήκη όπου βρίσκονται τα αρχεία όλων των ζωών όλων των ψυχών. Κάθησε μπροστά στο δικό της βιβλίο, το οποίο γινόταν και οθόνη και έπρεπε να εξερευνήσει όλες τις δυνατότητες που είχε στη ζωή που χαράμισε. Κάθε δυνατότητα μπορούσε να τη ζήσει σε μια παράλληλη διάσταση, όπου η ψυχή της έμπαινε μαζί με αυτές των εμπλεκόμενων. Αυτή είναι η εκμάθηση που κάνουν όλες οι ψυχές μετά το θάνατό του υλικού σώματός τους. Η κοπέλλα εξερεύνησε μια εναλλακτική πιθανότητα όπου μετακόμισε στο Λονδίνο, πήγε να δουλέψει ως υπηρέτρια σε ένα σπίτι, γέννησε εκεί το παιδί της και έζησε μια ζωή αξιοπρεπή. Τελικά παραδέχτηκε ότι υπήρχε και άλλη λύση απ' την αυτοκτονία.

Μια πελάτισσά μου, η Έφη, είδε ότι αυτοκτόνησε μετά από μια σειρά προσωπικών τραγωδιών πριν από δύο αιώνες στην Ελλάδα. Το μάθημα εκείνης της ζωής ήταν να γίνει πιο δυνατή. Γι' αυτό ως ψυχή διάλεξε μαζί με τις φίλες ψυχές της να κάνει δύο αποβολές, να πεθάνει ο άντρας της και ο επόμενος αγαπημένος της να την παρατήσει για μια πλούσια που δεν αγαπούσε. Δεν πέρασε όμως το μάθημα, αφού αυτοκτόνησε. Τη ρώτησα αν αυτό είχε επιπτώσεις. Μού απάντησε ότι δεν είχε, απλώς θα μάθαινε το μάθημα σε μια επόμενη ζωή, κάτω από άλλες συνθήκες. Αυτό κι' έγινε. Πριν από έναν αιώνα περίπου, έζησε στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί έχασε τους γονείς της και τον αδερφό της στα 15 της σε μια πυρκαγιά. Αναγκάστηκε να παντρευτεί κάποιον πλούσιο που δεν αγαπούσε και που την έδερνε. Απέκτησε ένα παιδί μαζί του και αργότερα αυτός σκοτώθηκε στον πόλεμο. Έχασε όλη της την περιουσία και πήγε να δουλέψει ως ράφτρα. Έπαθε φηματίωση στα 27 της, τής πήρανε το παιδί γιατί δεν μπορούσε να το μεγαλώσει και πέθανε μόνη. Βλέπουμε λοιπόν μια δυκολότερη θά' λεγα ζωή από αυτήν της Ελλάδας, στην οποία όμως δεν αυτοκτόνησε. Κατάφερε να επιζήσει ξεπερνώντας τις δυσκολίες και δεχόμενη τις δυστυχίες. Έγινε έτσι πιο δυνατή. Δε θα χρειαστεί πλέον να ξαναπεράσει τέτοιες δοκιμασίες. Η ψυχή της δυνάμωσε και δε θα κατατρέξει στη γρήγορη λύση της αυτοκτονίας. Απόδειξη είναι η τωρινή της ζωή, όπου οι γονείς της είναι οι ίδιοι με αυτούς που πέθαναν στην πυρκαγιά και ο αδερφός της είναι ένας καλός φίλος. Τώρα θα ζήσει μαζί τους τη ζωή που στερήθηκε. Και τα μαθήματα θα είναι διαφορετικά.

Με τα αμέσως προηγούμενα παραδείγματα βλέπουμε επίσης ότι αυτό που με τα γήινα δεδομένα βλέπουμε σαν ατύχημα (ο θάνατος του αρραβωνιαστικού της πρώτης και αυτός του συζύγου της δεύτερης) στην πραγματικότητα δεν είναι, αφού η ψυχή τους το είχε προαποφασίσει για να κάνουν την αγαπημένη τους πιο δυνατή. Στην ουσία, και αυτό είναι αυτοκτονία. Το πνεύμα μας μάς ωθεί προς το θάνατο για να εκπληρώσουμε το ντάρμα μας, την αποστολή μας.

Ανάλογες εμπειρίες είχα και εγώ, αλλά στη δική μου περίπτωση υπήρχε και μια κατάρα που έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα. Και γι' αυτό η δοκιμασία ήταν μεγαλύτερη. Αφαίρεσα τη ζωή μου σε τρεις τουλάχιστον ζωές επειδή έχασα τον αγαπημένο μου, είτε με θάνατο είτε από σύντροφό μου. Σ' αυτή τη ζωή έχασα και τους 16 έρωτές μου, σχεδόν όλοι ανεκπλήρωτοι, είτε με θάνατο είτε από συντρόφους, είτε από φίλους. Ξανά και ξανά ήθελα να αυτοκτονήσω, απο την ηλικία των 7. Όμως δεν τό' κανα. Έγινα τελικά δυνατή, ικανή να αντέξω ακραίες καταστάσεις, και ξεπέρασα τη δυστυχία.

Όμως η αυτοκτονία δεν προέρχεται πάντα από συμφωνία ή από αδυναμία. Ο Περικλής, φίλος και πελάτης μου, είχε μια ζωή στην Ισπανία στα τέλη του 18ου αιώνα. Ασχολιόταν με απόκρυφες επιστήμες και ως κολλητή του, με δίδασκε. Κάποια στιγμή μού είπε ότι θα αυτοκτονήσει. Εγώ δεν έδωσα σημασία, θεωρώντας ότι έκανε black humor. Ήταν νεότατος και δεν είχε κανένα λόγο να αφαιρέσει τη ζωή του. Κι' όμως το έκανε. Εγώ συνετρίβην. Ήμουν γεμάτη τύψεις και ερωτηματικά. Σε εκείνη τη ζωή δεν έμαθα ποτέ το γιατί. Τώρα είμαστε πάλι καλοί φίλοι. Χωρίς εγώ να ξέρω τότε τι είχε γίνει στην Ισπανία, ήρθε πάλι η στιγμή που μού είπε ότι θα αυτοκτονήσει. Πάλι στην αρχή δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, θεωρώντας ότι υπερβάλλει. Είχε προβλήματα που τον άγχωναν, αλλά στα μάτια μου δεν δικαιολογούσαν την αυτοκτονία. Όμως το επαναλάμβανε και έδωσα σημασία. Προσφέρθηκα να τον βοηθήσω με τα προβλήματά του και αυτός ηρέμησε. Σ' αυτή τη ζωή είμαι εγώ αυτή που τον μαθαίνει “απόκρυφες επιστήμες”, ή ακριβέστερα, για την πνευματικότητα και τον κόσμο των πνευμάτων. Εδώ και δύο περίπου χρόνια είχα καταλάβει ότι έχει προσκολληθεί κάποιο πνεύμα στην αύρα του. Όταν αποφάσισα να τού κάνω εξορκισμό, το πνεύμα τού παρουσιάστηκε και τού εξιστόρησε την εν λόγω παλιά του ζωή στην Ισπανία, λέγοντάς του ότι τον λένε Αλφόνσο, ήταν εραστές και αγαπιόντουσαν πολύ. Είχε μείνει διακόσια χρόνια στη γη ώστε να βρίσκεται κοντά στον Περικλή κάθε φορά που αυτός ενσαρκωνόταν. Ο Περικλής, όντας χωρίς έρωτα, χάρηκε και δέχτηκε τον Αλφόνσο. Τού παρουσιαζόταν συχνά σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Μού έλεγε για τις συνομιλίες τους, αλλά εγώ αναρωτιόμουν για διάφορα πράγματα που τού έλεγε, γιατί δεν κολλούσαν καλά με αυτά που ήξερα για τον κόσμο των πνευμάτων. Κάποια στιγμή τού πρότεινε να τού λύσει τα οικονομικά του προβλήματα με κάποιο αντάλλαγμα που δεν τού έλεγε. Ο Περικλής μπήκε σε μεγάλο πειρασμό. Εγώ τον συμβούλεψα να μη δεχτεί, γιατί δεν ήξερε τι ήταν το αντάλλαγμα και μπορεί να βρισκόταν μπλεγμένος σε καταστάσεις που δεν θα έλεγχε. Τελικά δεν δέχτηκε. Ο Αλφόνσο θύμωσε φοβερά και από τότε δεν ξαναεμφανίστηκε. Κάποια στιγμή κάναμε μια ύπνωση για να δούμε αν είχε πει αλήθεια, και όντως ο Περικλής είδε τη ζωή στην Ισπανία όπως τού την είχε εξιστορήσει ο Αλφόνσο. Όταν εγώ ετοιμαζόμουν να στείλω πίσω τον Αλφόνσο στο πνευματικό πεδίο, ο Περικλής αντέδρασε, λέγοντας ότι τον βοηθάει και τον αγαπάει και ότι θα φύγει από μόνος του όταν θα ξεπεραστούν τα προβλήματα. Αποφάσισα να τον αφήσω για την ώρα. Οι δυσκολίες για το φίλο μου όμως όλο και αυξάνονταν μέχρι που έφτασε ξανά σε σημείο αυτοκτονίας, ενώ τού είχα βρει λύση. Τον συμβούλεψα να απαρνηθεί τον Αλφόνσο, γιατί όχι μόνο δεν φαινόταν να τον βοηθάει, αλλά μάλλον κακό τού έκανε. Τον απαρνήθηκε και κάναμε μια ύπνωση. Είδε ότι όντως είχαμε εκείνη τη ζωή στην Ισπανία, αλλά δεν υπήρχε κανένας Αλφόνσο. Ο Αλφόνσο ήταν ένα αερικό που έπαιξε θέατρο με σκοπό να τον καταστρέψει. Στην Ισπανία τον είχε κυριεύσει και αυτό ευθύνεται για την αυτοκτονία του. Δεν πρόκειται για δαίμονα, αλλά οι προθέσεις του ήταν κακές. Αποκτώντας πλήρη έλεγχο ενός ανθρώπου αποκτούσε δύναμη και προαγωγή στον κόσμο του, γινόμενο αφεντικό των άλλων αερικών. Δεν είχε ποτέ αγαπήσει τον Περικλή, δεν είχε μείνει 200 χρόνια στη γη για να είναι κοντά του, ούτε είχε κάνει τις θυσίες που τού είχε εξιστορήσει. Είχε χρησιμοποιήσει πραγματικά στοιχεία παραποιώντας τα με μερικά ψέματα για να γίνει πιστευτός. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, ήθελε να τον κυριεύσει. Η συμφωνία που ήθελε να κλείσει μαζί θα τού εξασφάλιζε αυτή την κυρίευση. Τότε ο Περικλής δεν θα είχε τη δύναμη να αντισταθεί και θα αυτοκτονούσε για άλλη μια φορά. Τώρα που το απαρνήθηκε, δεν έχει πια καμιά εξουσία πάνω του. Έχει απαλλαχθεί μια για πάντα από αυτό. Πήρε το μάθημά του, δηλαδή να μην εμπιστεύεται ένα πνεύμα που δεν γνωρίζει. Μετά την αποτυχία του στην Ισπανία είχε δύο δύσκολες ζωές που τον προετοίμασαν για την τωρινή, επίσης δύσκολη ζωή, όπου τον περίμενε η τελική δοκιμασία. Και τα κατάφερε. Εγώ είχα αρχίσει τη μεταφυσική μου αναζήτηση με σκοπό να ασχοληθώ με τη λευκή μαγεία. Είχα όμως καθοδήγηση από κάποιον που ήξερε περισσότερα και πείστηκα να μάθω πρώτα όσο μπορούσα καλύτερα τους πνευματικούς νόμους. Και η λογική μου αυτό μού έλεγε. Έπρεπε να ξέρω τους κινδύνους πριν καταπιαστώ με κάτι τέτοιο. Αυτό έσωσε και το φίλο μου. Τα κακά πνεύματα κάνουν τα πάντα για να τα δεχτούμε. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί.