GreekEnglish EspañolSvenska (Sverige)Finnish (Suomi)
Kατά συρροή δολοφόνοι

Τι οδηγεί έναν άνθρωπο να σκοτώνει άλλους τον ένα μετά τον άλλο, συχνά χωρίς πραγματική αιτία; Πώς φωλιάζει ένα τέτοιο τυφλό μίσος στην καρδιά του; Τι τον σταματάει από το να νοιώσει τον πόνο του συνανθρώπου του;

 

Η Σοφί, 33, έκανε την πρώτη της συνεδρία μέσω του συνεργάτη μου Σάντυ, αφού ο πνευματικός μας οδηγός είπε ότι η ίδια δε θα τα καταφέρει. Η Σοφί είχε μια ζωή ατυχία, αναρρίθμητα προβλήματα με τους άλλους –την αποφεύγανε, τη βλέπανε αλλιώς απ’ ό,τι ήταν, κτλ- διαλείψεις μνήμης , παραισθήσεις και ήταν νοητικά ασταθής. Τη βοήθειά μου τη ζήτησε γιατί χώρισε με τον αγαπημένο της. Δε θεωρούσε δηλαδή ότι είχε η ίδια πρόβλημα. ‘Ομως εγώ το κατάλαβα και όταν τη ρώτησα το παραδέχτηκε. Είχε μια ζωή στη Σκωτία του 16ου αιώνα, υπό τη βασιλεία της Ελισάβετ Α’. Ήταν άντρας και τον λέγανε Πάτρικ. Ο Πάτρικ ήταν στο παλάτι και ζητούσε εξουσία. Η βασίλισσα ήταν ερωτευμένη μαζί του και αυτό τον παρακίνησε να κυνηγήσει την εξουσία. Ήξερε από μαγεία και έκανε μια συμφωνία με δαίμονες. Από κει και πέρα αυτοί τον επηρέασαν τόσο πολύ που άρχισε να δολοφονεί με το σπαθί του όποιον δεν συμφωνούσε μαζί του στο παλάτι. Μισούσε ειδικά τους Άγγλους και από κάποια στιγμή και μετά τούς σκότωνε ανεξαιρέτως όλους. Η Σοφί δε θέλησε να μάθει πόσους σκότωσε. ‘Οταν ο Πάτρικ ήταν έτοιμος να κάνει άλλη μια δολοφονία, ο μικρός γιος του υποψήφιου θύματός του τού έριξε με το βέλος του και αυτό διαπέρασε το λαιμό του. Πέθανε μέσα σε μισό λεπτό. Μετά το θάνατό του, όπως συνήθως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, έγινε και ο ίδιος δαίμονας. Από τότε στίχειωνε κάθε επόμενη ζωή που ο άνω εαυτός της Σοφί έστελνε στη γη, προκαλώντας της δυστυχία. Ο Πάτρικ οδηγήθηκε μέσα στο σώμα του Σάντι και εγώ τού υποσχέθηκα περισσότερη εξουσία. Αυτός δέχτηκε και άρχισε να κοιτάζει μέσα του, όπου ήταν η δύναμή του. Έτσι ήρθε σε επαφή με το θεϊκό του ξεχασμένο κομμάτι , έγινε καλός και πήγε στο φως. Η Σοφί είχε άλλους 2 δαίμονες από τις επόμενες ενσαρκώσεις της, αφού ο Πάτρικ φρόντιζε να τήν ωθεί ξανά και ξανά σε φόνους, και χρειάστηκε άλλους δύο εξορκισμούς για να γίνει καλά και να γυρίσει πίσω ο αγαπημένος της.

Η Μίρκα, 26, είχε και αυτή μια ζωή γκαντεμιά, ατυχήματα, εθισμό στο αλκοόλ, ήταν αλλοίθωρη και χρειάστηκε πολλές εγχειρήσεις, και η παιδική της ηλικία ήταν πολύ δύσκολη. Σ’ αυτή τη ζωή έκανε 2 εκτρώσεις, μαύρη μαγεία, και μια απόπειρα αυτοκτονίας. Είδε μια ζωή στη Νότια Σουηδία όπου την απήγαγαν στα 12 της. Ο απαγωγέας ζούσε στο δάσος με άλλα κορίτσια που απήγαγε. Τούς υποσχόταν έρωτα και πλούτη αν έκαναν αυτό που τούς ζήταγε. Αυτές δέχονταν και αφού έκανε μια τελετή όπου τίς αφιέρωνε στον Εωσφόρο, τίς έβαζε να πιάνουν όποιον άντρα κυκλοφορούσε μόνος του στο δάσος, να τον δέσουν και να τον βασανίσουν, κόβωντάς του τη σάρκα σιγά-σιγά., μέχρι να πεθάνει. Η Μίρκα μού περιέγραφε τη διαδικασία απαθέστατα. Μετά από μια δεκαετία περίπου, αντί να λάβει την αμοιβή της, πλούτη και έρωτα δηλαδή, ο μάγος τη σκότωσε. Σ’ αυτη τη ζωή παραδέχτηκε ότι κατά βάθος μισούσε τους άντρες. Είδε και μια προηγούμενη ζωή, όπου η μητέρα της τήν καταράστηκε, ο πατέρας της τη χτύπαγε και αυτή τον σκότωσε. Κουβαλούσε λοιπόν ήδη ένα δαίμονα από εκείνη τη ζωή -μέσω της κατάρας- και αυτός τήν ώθησε να δεχτεί την πρόταση του μάγου. Τώρα είχε και άλλους δαίμονες: κάποιους απ’ τους άντρες που είχε σκοτώσει, μία από τις ψυχές των εμβρύων που έριξε και μία χαμένη ψυχή που τής έβαλες ο τωρινός μάγος. Τούς στείλαμε όλους στο φως. Επί πλέον, η χαμένη ψυχή οδήγησε τους αγγέλους στο αφρικανικό δάσος όπου ο μάγος μαζεύει χαμένες ψυχές και τις πήραν όλες στο φως. Ο μάγος μάς εκδικήθηκε, αφού το επόμενο εικοσιτετράωρο και η Μίρκα και εγώ είχαμε πονοκέφαλο και στομαχόπονο.

Και εγώ υπήρξα κατά συρροή δολοφόνος, στην αμέσως προηγούμενη ζωή μου, το 1920. Μεγάλωσα σε μια φτωχειά οικογένεια στην Ολλανδία και με πάντρεψαν με το ζόρι με ένα πολύ μεγαλύτερο άντρα στα 13 μου. Τη νύχτα του γάμου αυτός με βίασε. Εγώ αιμορραγούσα και τον μαχαίρωσα στον ύπνο του. Είχα ήδη 24 δαίμονες από μια προηγούμενη ζωή όπου με είχαν καταραστεί, οπότε ήταν πανεύκολο να επηρεάζουν και εμένα και τους γύρω μου. Κληρονόμησα τον πλούσιο άντρα μου, αλλά τα προβλήματα συνεχίστηκαν. Ο πατέρας μου βαρέθηκε τη μητέρα μου και άρχισε να βιάζει εμένα. Εγώ λοιπόν πλήρωσα κάποιον να τον σκοτώσει αντί για μένα, για να μην υποψιαστούν ότι το έκανε η μητέρα μου. Μεταναστέψαμε οι δυό μας στη Δανία. Μπορούσα να ζήσω άνετα στην κοσμοπολίτικη Κοπεγχάγη, όμως ήμουν πλέον άρρωστη στο μυαλό. Θεώρησα ότι οι άντρες είναι καθάρματα και βάλθηκα να τούς εξαλείψω από προσώπου γης. Έγινα πόρνη και σε κάθε σεξουαλική επαφή ξαναζούσα τους βιασμούς μου. Μετά την επαφή, τούς νάρκωνα και τούς μαχαίρωνα στον ύπνο τους. Μετά από κάθε φόνο πήγαινα σε έναν παπά και εξομολογούμουν. Τού έλεγα ότι αν πει τίποτα θα τον σκότωνα και αυτόν. Μ’ αυτόν τον τρόπο, με πολλή εξυπνάδα και με την προστασία των δαιμόνων, έκανα 86 φόνους χωρίς να με πιάσουν. Όταν θεώρησα ότι είχα κάνει καλή δουλειά, άφησα ένα γράμμα στον ιερέα και έφυγα για τα νορβηγικά φιορδ. Πήγα σε ένα ψηλό βουνό και πέταξα. Το σώμα μου δεν έπεσε στη θάλασσα, αλλά στους βράχους, όπου και διαμελίστηκε. Όμως ήταν ένας όμορφος θάνατος για μένα, αφού δεν ένοιωσα πόνο. Τον πόνο τον ένοιωσα σ’αυτή τη ζωή, με τις δεκάδες τραυματισμούς στα μέλη μου, τις δεκάδες κλοπές και απάτες, τις δεκάδες ερωτικές απογοητεύσεις, την κατάθλιψη, κτλ. Μετά το θάνατό μου έγινα δαίμονας. Οι δυνάμεις του σκότους τα είχαν καταφέρει περίφημα τότε. Αυτόν το δαίμονα τον έσωσα πρόσφατα. Είχε πάει στον εχθρό μου και τόν βοήθησε να μάς χωρίσει με τον τελευταίο αγαπημένο μου. Και επειδή και τότε με έλεγαν Ισαβέλλα, αποφάσισα να αλλάξω το όνομά μου και να το κάνω Κοαλάνη, που σημαίνει πολεμίστρια του ουρανού. Πάντως υπάρχει και ένα καλό στην όλη υπόθεση. Αντί να γίνω θύμα νοιώθοντας ντροπή, όπως θα έκαναν οι περισσότερες γυναίκες, πήρα εκδίκηση με τόλμη και βία, όπως ένας θαρραλέος άντρας, όσο αρρωστημένο και αν ήταν. Με βιάσανε στην εφηβεία μου, όταν ήμουν ήδη δυνατή, το επίπεδο ψυχής μου ήταν υψηλό -το 6- και τα χαρακτηριστικά της είναι αυτά του πολεμιστή. Τέλος, μια ακόμη σημαντική λεπτομέρεια είναι ότι και τα 86 θύματά μου θα πέθαιναν ούτως ή άλλως ένα εικοσιτετράωρο αργότερα και στην ουσία τούς έκανα χάρη, αφού τούς έδωσα ένα θάνατο χωρίς πόνο. Δε στέρησα λοιπόν κανενός την πορεία ζωής. Έτσι λειτουργεί η θεϊκή τάξη.