GreekEnglish EspañolSvenska (Sverige)Finnish (Suomi)
Ζήλεια, φθόνος, προκαταλήψεις

Προσωπικά δε βλέπω μεγάλη διαφορά μεταξύ αυτών των δύο συναισθημάτων, ίσως γιατί η ομάδα ψυχών όπου ανήκω δεν μπορεί να τα νοιώσει. Ακαδημαϊκά, φθόνος είναι το μίσος γι’ αυτόν που έχει τα αγαθά που θά’θελες να έχεις και ζήλεια το μίσος γι’ αυτόν που έχει ή μπορεί να αποκτήσει το άτομο που νομίζεις ότι σού ανήκει. Πάντως πολλοί φόνοι και δεινά διαπράττονται εξ’ αιτίας και των δυό συναισθημάτων.

Η Σοφία, 33, είχε μια ζωή τον 19ο αιώνα ως γκέι άντρας, ο Ρούδολφ, από τη Νορβηγία. Ανέπτυξε μια δυνατή ερωτική σχέση με τον Μπιωρν Ούλοφ, Σουηδό, στο Γκέτεμποργκ . Μπορεί τώρα οι γκέι να είναι απελευθερωμένοι στη Σουηδία, αλλά τότε η καταπίεση ήταν όση και οπουδήποτε αλλού. Το ίδιο ήταν άλλωστε και οι προκαταλήψεις με βάση το φύλο, την εθνικότητα ή τη φυλή. Και αυτό το λέω γιατί οι Σουηδοί τότε ήταν φοβερά υπερόπτες απέναντι στους Νορβηγούς , τους οποίους θεωρούσαν βλάκες και ακαλλιέργητους. Η ζήλεια όμως δεν έχει αλλάξει από τότε. Ο Μπιωρν Ούλοφ δεν ξέφευγε από αυτές τις προκαταλήψεις, παρόλα ταύτα τις αψήφησε και αγάπησε τον Νορβηγό. Το ζευγάρι έζησε κάποια χρόνια ευτυχισμένο, αν και κρυφά. Ένας γνωστός τους, ο Άντερς, κατάλαβε τη σχέση τους και τή ζήλεψε. Πήγε λοιπόν και είπε στον Ρούδολφ ότι ο αγαπημένος του έκανε έρωτα μαζί του. Ο Ρούδολφ τον πίστεψε, αλλά δεν είπε τίποτα στον Μπιωρν Ούλοφ. Βέβαια, σκέφτηκε, Νορβηγός δεν είναι; Άρα σκάρτος. Την ώρα λοιπόν που έκαναν έρωτα τον έδεσε χειροπόδαρα. Ο Ρούδολφ νόμισε ότι πρόκειτο για ερωτικό παιχνίδι. Προς φρίκη του όμως είδε τον αγαπημένο του να παίρνει ένα μαχαίρι και να τού κόβει το πέος! Τα αίματα και τα ουρλιαχτά του Μπιωρν Ούλοφ ήταν τόσο τρομακτικά που ο Ρούδολφ τού έβαλε φωτιά για να μην υποφέρει. Ο πόνος και ο θυμός του Μπιωρν Ούλοφ ήταν τόσο μεγάλοι που ορκίστηκε αιώνια εκδίκηση. Έγινε αυτόματα δαίμονας και ξανάβρισκε το Ρούδολφ σε κάθε του ενσάρκωση για να τον βασανίζει. Η Σοφία ένοιωθε όλη της τη ζωή να καίγεται ολόκληρη, είχε τη μία ατυχία μετά την άλλη, ένοιωθε να ασφυκτιά, και άλλα πολλά δεινά. Μετά από μεγάλο και επώδυνο βασανιστήριο στο οποίο ο δαίμονας υπέβαλλε το συνεργάτη μου που βρισκόταν σε ύπνωση, έφερα το Ρούδολφ, που είχε μείνει στο χαμηλό αστρικό πεδίο, και δώθηκαν οι κατάλληλες εξηγήσεις. Ο Μπιωρν Ούλωφ τού είπε ότι δεν είχε κάνει έρωτα με τον Άντερς, ότι ποτέ δε θα απατούσε τον αγαπημένο του, και άλλωστε ο Άντερς ήταν χοντρός και άσχημος. Ο Ρούδολφ τού ζήτησε συγνώμη και έφυγαν και οι δύο για το φως. Και τα συμπτώματα της Σοφίας σταμάτησαν σύντομα. Και λέω σύντομα, γιατί πάντα μένει για ένα διάστημα λίγη ενέργεια από το δαίμονα. Από μια παρεξήγηση λοιπόν και από έλλειψη επικοινωνίας δημιουργήθηκε ένας δαίμονας, μια χαμένη ψυχή και πολύχρονα βασανιστήρια.

Η Νάνσυ, 29, ήταν παντρεμένη στην Αθήνα στις αρχές του 20ου αιώνα. Μια μέρα γύρισε σπίτι νωρίτερα και βρήκε το σύζυγό της στο κρεβάτι με μια άλλη γυναίκα. Αυτοί δεν την άκουσαν. Πήγε στην κουζίνα, πήρε ένα μαχαίρι, και τούς μαχαίρωσε στην πλάτη χωρίς να προλάβουν καν να την πάρουν χαμπάρι! Στη συνέχεια το έσκασε από την Αθήνα και πήγε στην Κρήτη όπου έμεινε σε μια φίλη της. Κρύφτηκε εκεί αρκετό διάστημα και κατόπιν έφυγε στο εξωτερικό. Η αστυνομία τότε δεν ήταν όπως τώρα. Η Νάνσυ είδε όμως ότι αυτό το έγκλημα δεν τής χάλασε το κάρμα, γιατί ο άντρας της τής ώφειλε από παλιότερα. Τότε την είχε δολοφονήσει αυτός. Βλέπουμε λοιπόν ότι ένας φόνος επιφέρει και άλλους.

Εγώ είχα μια ζωή με τη δίδυμη ψυχή μου τον Μεσαίωνα στη Νότια Γαλλία. Ήμουν αλχημιστής και αυτή (καλή) μάγισσα. Παντρευτήκαμε και ζήσαμε σε ένα κάστρο όπου δουλεύαμε στις τέχνες μας. Το χωριό και η ενορία δεν κατάλαβε ποτέ τι κάναμε και μάς θεωρούσε επικίδυνους. Το ίδιο και ο παπάς. Υπήρχε μια γυναίκα που ήταν ερωτευμένη με τον παπά. Προσπαθούσε διαρκώς να τον παρασύρει, όμως μάταια. Αυτός ήταν αφιερωμένος στην εκκλησία, και όπως ξέρετε οι καθολικοί δεν έχουν δικαίωμα στον έρωτα. Αυτή είδε και απόειδε και τελικά τού έριξε μια κατάρα. Αυτός πέθανε εξ αιτίας της. Μετά, τυφλωμένη από το φθόνο της για μας που ήμαστε ένα τόσο ευτυχισμένο ζευγάρι, παρουσίασε κάτι τρίχες και πανιά, ότι τάχα τα βρήκε σε ένα μπαούλο στο σπίτι μας. Ήταν πλέον εύκολο όλο το χωριό να μάς κατηγορήσει για μαύρη μαγεία. Ήρθαν με κανόνια και έριχναν στον πύργο μας, γκρεμίζοντάς τον. Εμείς σκοτωθήκαμε και οι δύο καθώς τρέχαμε έξω, από τις κοτρώνες που έπεφταν στο κεφάλι μας. Μπήκαν μέσα στο κάστρο μας και το λεηλάτησαν, κλέβοντας το χρυσάφι που είχα φτιάξει. Αυτό δεν τούς πείραζε που ήταν -κατά αυτούς- προϊόν μαγείας. Σ’ αυτή τη ζωή, η γυναίκα αυτή ήταν πλέον έτοιμη να πάρει την κατάρα πάνω της και να μού ξεπληρώσει το χρέος της. Έγινε λοιπόν μητέρα μου. Ο παπάς ήταν ο πατέρας μου. Όμως οι δυό τους δεν ήταν καθόλου ευτυχισμένοι. Η σχέση τους ήταν μια σύμβαση και γεμάτη με καυγάδες. Επί πλέον, εγώ τούς μίσησα στα δέκα μου επειδή με πήραν στην ξενιτιά μαζί τους. Η σχέση μας ποτέ δεν έφτιαξε. Ο οδηγός μου είπε ότι φέρθηκα όπως έπρεπε και ότι δεν πρέπει να νοιώθω τύψεις. Ο πατέρας μου απλά δεν με κατάλαβε ποτέ, ούτε τότε ούτε τώρα, ενώ η μητέρα μου έπρεπε να έχει ένα παιδί που τη μίσησε, ώστε να εξισορροπηθεί το κάρμα της. Πέθαναν και οι δύο γύρω στα 60 τους αφήνωντάς μου την περιουσία τους. Μια περιουσία που μού έκλεψαν οι δυνάμεις του σκότους. Όπως βλέπετε, τα κλεμμένα επιστρέφωνται και ξανακλέβονται (περιμένω την καινούργια επιστροφή!) και το μίσος γεννάει περισσότερο μίσος. Ο οδηγός μου είπε ότι εγώ δεν είμαι ικανή να νοιώσω μίσος και ότι αυτό που ένοιωθα δεν ήταν μίσος, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Όπως είπα, δεν νιώθω αυτά τα συναισθήματα όπως οι άλλοι. Παρόλα αυτά, και εγώ υπέφερα νοιώθωντας αυτό που θεωρούσα μίσος.

Το καλύτερο που μπορεί κανείς να κάνει είναι να δουλέψει σοβαρά πάνω στην αυτοβελτίωση ώστε να ξεπεράσει παρόμοια δυσλειτουργικά συναισθήματα όπως αυτά του φθόνου, του μίσους, της ζήλειας, των προκαταλήψεων, κ.α. Φυσικά αυτά χρησιμοποιούνται και για την εξισορρόπηση του κάρμα. Αν όμως τα ξεπεράσουμε, δε θα χρειαστεί να ξανασυνδεθούμε με άτομα που μάς ωφείλουν από περασμένη ζωή. Αυτά απλούστατα θα βρουν άλλους για να εξισορροπήσουν το κάρμα τους και εμείς δε θα χρειαστεί να υποφέρουμε από τέτοια συναισθήματα. Εκτός και αν αυτό μάς προσφέρει μάθηση και εμπειρία. Όπως βλέπετε, τίποτα δεν είναι μονόπλευρο στα πνευματικά ζητήματα.